O conxunto de San Facundo de Ribas de Miño, que foi declarado monumento de interese nacional no ano 1982, está formado polo templo parroquial e a casa reitoral.

Foi restaurado durante o ano 1997, recibindo en 1998 o Primeiro Premio do Colexio de Arquitectos de Galicia como mellor proxecto de restauración realizado na Comunidade Autónoma. Con este galardón recoñecese o carácter orixinal da actuación realizada, en base a un proxecto dos arquitectos Alberte González Rodríguez e Jorge Salvador Fernández.

Sendo a arquitectura notable, máis o é o entorno: rodeado de viñedos que baixan polas ladeiras do monte da Trapa ata o río Miño. Outro dos atractivos do lugar é que hai un embarcadoiro para o catamarán.

Afirma D. Ricardo López que a bóveda da igrexa de San Facundo de Ribas de Miño é a primeira manifestación do estilo gótico na Península Ibérica; está constituída por seis robustos arcos de pedra, que converxen nunha clave colocada a só 5,30 m de altura.

San Facundo é fundado en torno ó ano 1120 e nace coa vocación de acoller ós peregrinos que viaxaban a Santiago. A historia deste conxunto comeza cando cara o ano 1116 Dona Urraca, raíña de León e Castela, nun dos seus temperamentais arrebatos decide cortarlle a fonte de ingresos que supoñían os peregrinos ó Arcebispo Xelmírez e derruba a ponte de Portomarín sobre o río Miño, camiño francés a Compostela.

Os monxes beneditinos, entón, instálanse onde o Miño amansa a corrente para cruzar en barcas ós peregrinos que van e veñen de Santiago, fundando o mosteiro en torno a 1120. Neste ano, Pedro o peregrino volve levantar a ponte de Portomarín, converténdose así San Facundo no refuxio daqueles viaxeiros que non podían pagar o pontazgo de Portomarín e que pasaban a noite na igrexa.